15 Ağustos 2010 Pazar

Kalaydık iyiydi.

Gençler kusura bakmayın biraz geç kaldık. Siz oturun biz bi çay suyu koyup geliyoruz.

Heh ne demiştik en son. Marmaris çılgın geceleri ve Aksaz askeri üssü falan filan. O yorucu günün akabinde Evren'in ablasıgilde yapılan ''abla kahvaltısı'' ve yol üzerinde gidilebilecek güzel yerler hakkında tavsiyelerle Fethiye yoluna koyulduk. Ama yol üzerinde uğramamız gereken şahane bir beldemiz vardı. ''Dalyan''.

Aksaz'dan yola çıktık ve hiç bilmediğimiz bir yer olan Dalyan İztuzu Plajı'na doğru atımızı sürdük. Evden çıkmadan İztuzu Plajı'na gugul amcadan bakmıştık ve göz bebeklerimiz büyümüştü. Size de tavsiye gidemezseniz guguldan bakıp iç geçirebilirsiniz. Dalyan girişindeki tabelasında da yazdığı gibi gerçekten de saklı cennet. Çok az yapılaşmanın olduğu, daracık yeşillikler ve sazlıklar arasındaki bir yoldan geçerek Dalyan'a vardık ve buradan da İztuzu Plajı tabelalarını takip ettik. Bu yolların ambiansını gerçekten yazarak size hissettirmemiz mümkün değil. O yüzden şahane yol diyip geçiyoruz.

İztuzu Plajı karetta karetta (kerata kereta) 'ların yumurtularını bıraktıkları bir sahil. Plajın hikayesinde sonradan Rodos depremiyle oluştuğunu okuduk. Plajı oluşturan kumlar doğal olarak deprem sonrası denizin içinden çıktığı için şahane bir yumuşaklığa sahip. Bu plajda en çok sevindiğimiz nokta doğallığın korunması ve gerçekten de oraya sahip çıkan insanların orada bulunması oldu. Bu plajda sadece akşam 19-20 sularına kadar kalabiliyorsunuz. Daha sonra denize girmek veya konaklamak yasak. Çünkü kerataların ortaya çıkması ve yumurtlamaları o saatlerden itibaren başlıyor. Valla gençler biz kendimizi İztuzu'ndayken okyanustaymış gibi hissettik. Akşam üzeri saatlerinde de İztuzu sahilinin tek işletmesinde biralarımızı yudumlarken oradaki dayılara ''hadi be hacı bi gece kalalım valla zararsız adamlarız '' desek de artık gitmek zorundaydık.

İztuzu'ndan sonra o geceki planlarımıza göre geceyi geçireceğimiz yer olan Fethiye- Hisarönü'ne doğru yola koyulduk. Siz siz olun yeni gittiğiniz ve görmeyi arzuladığınız yerlere hava kararmadan önce gidin. Biz hava karardığında Fethiye'ye ve oradan da yarım saatlik bir yolculuk sonucunda Hisarönü'ne vardık. Burada yarım saatlik bir çöreklenme mekanı aradıktan ve sonunda da bulup yerleştikten sonra hem karnımızı doyurmak hem de bu ilginç yerde volta atmak için sokaklara düştük.Gençler öncelikle Hisarönü denize sahili olmayan ve denize 3 km uzaklıkta olan bir yerleşim bölgesi. Ancak içinde bulunduğunuz sırada heran sanki sahili görücekmiş gibi hissediyorsunuz. Biz de öyle hissettik. ''Oğlum şurası kesin deniz bak valla'' nidalarıyla çok kez yolumuzu değiştirsek de denizi bulamadık. Ancak deniz olmasa da çok ilginç bir yer olduğunu belirtelim. Yada en azından bize öyle geldi. Bir kere (burayı yerli apaçiler için özelikle vurguluyoruz) Hisarönü'nde türk yok arkadaşlar. Varsa da 8 tane anca.Alayı ingiliz mübarek. Biz burasını yazları kalabalık kasabalara kurulan panayır alanlarına benzetik. Yalnız garip olan 1990 eğlencelerini ve mekanlarını yaşamalarıydı. İngilizler garip insanlar argadaş. Barlarındaki direklerde kızlar yerine zeytinburnu apaçilerinin oynaması nereden bakarsanız bakın oha bir durumdu. Burada kendimizi zaman makinasına girip 1990'lar küçük amerikan kasabalarına dönmüş gibi hissettik. Hisarönü'nde gece yapıcak birşey bulamayınca garip bir sahibesi olan otelimizin çardağında sivrisineklerle mücadele ederek ve biralarımızı yudumlayarak dinlenmeye çalıştık.

Ertesi günkü planlarımızda Ölüdeniz ve oradan da Kelebekler Vadisi yolculuğu vardı. Bunları anlatmak için çok heycanlıyız, ancak şuan Afyon Cumhuriyet Tesisleri bu heycanımızı kaldıracak ambiansa kesinlikle sahip değil. O yüzden Ölüdeniz ve Kelebek etkisini bir sonraki yazımıza bırakıyoruz. Tatil bitti artık dönüş yolundayız ama daha yazacağımız çok şey var. öptük gıdıktan.

Buğra -  Evren

Hiç yorum yok: