2. günümüze Aya Yorgi'de yaptığımız kahvaltı ile başlamıştık hatırlarsanız. Devamında Alaçatı'ya yüzmeye gitmeye karar verdik. Denizini daha önceden bildiğimiz için güzel olur dedik. Alaçatı'ya geldiğimizde Evren'in yarım ada içinde kaportacı dayılara "abi deniz ne tarafta ya" diye sorma şuursuzluğu ile sempatik dakikalar yaşadık. Sonra doğru cümleyi keşfedip " abi hani bu sörfçüler falan var, orası işte" demeye karar vermemiz ile doğru plaja gidebildik.
Efenim, öncelikle Alaçatı esnafı godoş. Ama plajı varoş! Hatun kısmına "canım, cicim" Erkek kısmına böyle bir ilgisizlik durumu. Bizler Lümpen adamlarız efenim gelemeyiz öyle. O sırada sesli olarak birbirimize "Dalak mı?" diye çeşitli mimiklerde bulunurken görmek pek hoş olmadı.
Alaçatı denizinin hakkını yemeyelim ama. Aldığımız milyon dolarlık deniz gözlüğü ile suyun içinde çeşitli karambollere sebebiyet verdik, Güzeldi. Bir ara Buğra'nın önümüzdeki kızlara yaptığı terbiyesiz yorumlar keyfimizi yerinde tutsa da beyaz ama kendi halinde seksi olan fücutlarımızın gitgide kızarması Flas TV gerginliği yaratıyordu.
Günün akşam üzeri saatlerinde Didim'e doğru yol almaya hazırdık.
Bu format içerisinde en keyif aldığımız noktalardan biri olan yolcuklarımız yine güzel geçti. Doruk noktalarımız ise Güneşin araba'nın sağ tarafından kaybolduğu anlar oldu. Evren'in sağ kolu Tavuk dükkanlarındaki piliçler gibi kızardığı için Buğra'nın "kanka ne oldu? çöktün" demesine neden oluyordu.
Velakin, Didim'e geldiğimiz de güzel bir aile şefkati ile karşılaştık. Yemeklerimizi yedikten sonra ise, Tatilin en cafcaflı anları olan gecelere doğru gitmeye başladık.
İlk gittiğimiz yer, Liverpool'lu işçi varoşların konakladığı bir İngiliz sitesi oldu. Burada Buğra'nın arkadaşları olduğu için girişimizde bir sorun olmadı. Amma Velakin, istediğimiz tadı alamadık. Çünkü adamların formatı Çifköfte ve Ankaralı Namık üzerine kurulmuştu. Sıkıntı efenim. Biz "Dirty Dance" adamlarıyız. Ne anlarız böyle varoşluktan. İngilizler sıkıcıydı yani. Bizde Koray reyis'in ikram ettiği 3 birayı içip Didim'in mevzulu bölgesi Altıınkum'a resmen aktık. Efil efil.
Altınkum'da en taşşaklı yerlerden biri olan Medusa Disko'ya iki sap girerek, Tribün ruhumuzu bozmadık. Ama içerde 3 puanı almaya niyetliydik. Maça çeşitli taktik varyasyonlar ile hızlı girmeye başladık. Amacımız önde basmaktı. Rakibimiz Apaçi United saygı duyulacak bir rakip değildi. Taraftar Desteği de onların lehine olunca (Şair burada DJ'ye sesleniyor) biraz sindik. Ama ilk devreyi berabere bitirmeyi başardık. Kondüsyonumuz sağlamdı ve Soyunma odasında birbirimizi motive ederek daha diri bir yarıya başladık. Medusa'nın yıldız oyunculardan Buğra, performans olarak vasatı aşamadığı dakikalar ile vakit geçirmeye çalışıyordu. Ama Saha içinde Evren'i yönlendirmeyi ihmal etmedi. Bir ara hızlı gelişen bir pozisyon Evren'in Buğra'ya "al da at dercesine" verdiği pas savunmadan geri dönünce Evren hızlı bir dripling ile rakip ceza saha'da kaleciyle tek başına kaldı. ve GOOOOLLLLL.
Maç bitmiş ve Evren - Buğra olarak girdiğimiz Medusa Atatürk Stadyumundan, Evren - Buğra ve Eylem - Handan olarak çıkıyorduk.
Yeni insanlar ile tanışması güzel birşey. Yeni yüzler olmadan bir yol hikayesi düşünülemez. O yüzden buradan onlara selam gönderiyoruz, Naber?
Bugün planlarımızda Bodrum'a gitmek vardı. Ancak, kendimizi biraz yorgun hisssetmemiz sakin birgün geçirmemize sebep oldu. Bunuda yarınki blog yazımızda okuyabilirsiniz. Ama daha gece başlamadı=)
Yıldınız parlasın gençler, öptük.
Buğra - Evren.


Hiç yorum yok:
Yorum Gönder